zondag 16 juli 2017

Nieuw spannend project!

Vakantietijd betekent een ander ritme. Een ritme van (nog meer) out and about en gezellige dingen doen en samen de hort op en kattenoppas zijn voor de buren. Oh ja en nog een beetje werken tussendoor.

En deze vakantie hebben we er ook nog een spannend nieuw project bij. Misschien herinneren jullie je deze nog. Inmiddels zijn we weer wat wijzer geworden en the gloves are off!

Hoe zit het:

Een heel aantal jaar geleden heeft onze vriend de architect voor 2 stukken grond achter ons een bouwvergunning aangevraagd. Op het eerste stuk grond heeft hij een jaar of 5 geleden de eerste villa neergezet. Ik geloof dat het zo'n 3,5 jaar heeft geduurd voordat deze villa verkocht was. Het tweede stuk grond waar hij een bouwvergunning voor heeft aangevraagd is het stuk dat direct achter ons appartementengebouw ligt.

De bouwvergunning die de architect een heel aantal jaar geleden heeft aangevraagd is eind juni verlopen, zonder dat hij op het tweede stuk grond heeft gebouwd. Of überhaupt dat er nog meer interesse is geweest van buitenaf voor het bouwen op deze locatie, maar dat terzijde.
De architect heeft een verlenging aangevraagd en heeft deze ook gekregen. Op 3 juli hebben we een brief gekregen van de Bygg- och Miljönämden waarin ze ons over de toekenning informeerden.

In de tijd tussen de onbegrijpelijke brief van Krokoms Bostäder en de brief van Bygg- en Miljönämnden heb ik met de laatste gebeld om eens te informeren. Heel aardige dame die zich onze verbazing en onze bezwaren goed voor kon stellen. Ze gaf daarbij aan dat de mogelijkheid bestaat om bezwaar te maken, maar dat we waarschijnlijk niet veel kans hebben op erkenning van hogerhand. Er zijn destijds tekeningen ingediend bij de initiële aanvraag van de bouwvergunning en op basis van deze tekeningen wordt een bouwvergunning door hen al dan niet toegekend. Onze bezwaren gaan veel verder: waarom hutje-mutje haphazard bouwen op deze locatie? Het is niet alleen ons uitzicht en onze zon die verdwijnt, maar de nieuwe villa heeft ook geen zon aan de achterkant. Of uitzicht. Om maar iets te noemen.

Bij terugkomst van vakantie hebben we meteen weer gebeld met onze vrienden van Bygg- en Miljönämnden om te vragen hoe het zit met bezwaar maken. Stond namelijk niet in de brief met het besluit. Heb toen keurig een instructie toegestuurd gekregen, tezamen met de bouwtekeningen. De architect heeft het echt zo bedacht dat hij de enorme villa direct achter ons appartementengebouw neerzet en de lage garage op het stuk waar onze schuurtjes staan. Als ie op zijn minst dat dan nog omgedraaid had, maar nee dus.

Dus:
Net een uitgebreid bezwaarschrift geschreven waarin we punt voor punt ons bezwaar onder woorden hebben gebracht. En bij ieder bezwaar hebben we beschreven hoe we het graag zouden zien.

Als ik het goed begrepen heb, gaat eerst Bygg- en Miljönämnden het bezwaar behandelen en gaat het daarna nog naar Länsstyrelsen. Al met al gaat dat tijd kosten. Wij hopen dat het heeeeeeeeeeeeeel veel tijd gaat kosten. En als beiden geantwoord hebben en we kunnen dan nog meer bezwaar aantekenen, dan gaan we dat ook doen.

Kom nou zeg, een beetje ons Rödön vol gaan bouwen!

maandag 3 juli 2017

Daar gáán we weer....

Bij terugkomst van onze heerlijke trip lag er een grote stapel post. Hele leuke mooie superlieve post én, jawel, een brief van mijn vrienden van de belastingdienst. Ik ben gestopt met het schrijven van belastingdienst met een hoofdletter, want ik vind niet dat ze die nu verdienen.

Vorig jaar januari hadden we een brief gekregen dat we geld terugkregen. In april een brief van 'oh nee, toch niet'. Of we maar het dubbele bedrag wilde betalen. Van hun argumentatie klopte volgens ons niets, dus ik heb meteen bezwaar ingediend. Ben inmiddels expert geworden daarin.

Begin mei heb ik ons bezwaarschrift verstuurd en eind mei heb ik een keurige bevestiging gekregen dat ze het ontvangen hadden. Wat schetst mijn verbazing (ja, ik laat me nog steeds verbazen door de wondere kronkelingen van de communicatie van de belastingdienst) toen we eind november vorig jaar ineens een brief kregen dat we het bedrag in 1 keer moesten betalen. Niks antwoord op ons bezwaar. Nee. Betalen zal je. En wel nu. Anders nemen we maatregelen.

Ja, daahaag! Ik dank je de koekoek! Ik wilde (en wil) antwoord op mijn bezwaar. Dus ik heb een middag gespendeerd aan bellen met de belastingdienst. De meneer die ik gesproken heb, siste me eerst enigszins vermoeid toe dat er nog een bedrag open stond. Op mijn vraag of er dan toch ook nog een bezwaar open stond, kon hij niet anders dan bevestigend antwoorden. Ze zouden de zaak gaan onderzoeken en ik zou binnen 5 dagen terug gebeld worden.

Ja hoor, binnen 5 dagen hing er een mevrouw van de belastingdienst aan de lijn. Bottomline: ik kon de brief van eind november als niet verzonden beschouwen. Right. So far, so good.

En nu dus lag er een copy van de brief van 23 november op de mat. Alleen met een datum van half juni van dit jaar. Om toch helemaal crazy van te worden! Ondertussen is er helemaal niks aan mijn bezwaar gedaan en zegt de belastingdienst doodleuk dat ik ook wel de rente moet betalen. Dát is makkelijk verdienen voor ze!

Dus...
Ik heb net wéér een bezwaar geschreven, een klacht ingediend én ze nu ook een ingebrekestelling gestuurd.
En ik heb bij de Ombudsman weer een klacht ingediend over de belastingdienst.

Ik denk dat ik zo maar weer ons tentje ga opzetten hier op het veld. Gewoon. Voor het vakantiegevoel.

zondag 2 juli 2017

En dat was dat

We zijn er weer. Thuis. Na bijna 3 weken rondgetoerd te hebben door het land van de buren zijn we gistermiddag laat thuis gekomen. De eerste en de tweede was zijn opgevouwen en weggeborgen en de derde vakantiewas staat te draaien. 

Na een paar weken tentje en toiletgebouwen en kromme haringen en zand in je slaapzak is het best weer heel lekker om in een echt bed te liggen. Gewoon, languit en met een dons waaronder je je gewoon kunt bewegen in plaats van ingepakt in een mummieslaapzak. 

Maar toch. 

Ik mis het. Ik heb het altijd al gehad dat ik de eerste dag (of misschien was het ietsje langer vroeger) na de vakantie in een postholiday dip zat. Ik mis het zand in mijn slaapzak, ik mis het uitzicht vanuit ons tentje in Brønnøysund, is mis het ontdekken van iedere keer weer nieuwe leuke plekjes en het afgepeigerd zijn na alweer een berg opgelopen te zijn. I know. Ik moet niet zeuren. We hebben een fantastische vakantie gehad en nu zijn we weer gezond en wel hier. En de vakantie is nog niet over. 

Waar we allemaal geweest zijn? We hadden eigenlijk helemaal geen planning. Het idee was om in ieder geval naar Noorwegen te gaan. En de berg met het gat in Brønnøysund leek ons wel wat en de zeven zusters in Sandnessjøen. En daaromheen zouden we wel zien. 

We begonnen met een rit over een deel van de Vildmarksvägen, van Strömsund naar Gäddede. We hadden ook het filmpje op de site gezien en ik had er wel hoge verwachtingen van. Maar nee. Het was een beetje grijzig weer en er waren een hele hoop bomen. En ik bedoel echt een heeeeeele hoop bomen. Na alweer een bocht denk je iedere keer 'daar reed ik net toch ook al', omdat het er zo hetzelfde uit ziet. We zijn net voorbij Stora Blåsjön de grens over gegaan en ik verzin het niet: daar werd het meteen anders, spannender. De weg werd smaller, we reden hoger en op de meertjes lag ineens ook ijs. 

Toen door naar Torghatten, een snelle klim naar het gat en op naar de zeven zusters in Sandnessjøen. De camping waar we daar stonden, vind ik een aanrader: Sandnessjøen Camping. Een aardig, zij het ietwat praatgraag, mannetje dat je graag helpt met goeie tips voor hikes op de zeven zusters en bovendien een camping heeft op een fenomenaal mooi plekje aan zee. Wij hadden het geluk dat het heel mooi weer was op de dag van onze hike, anders zou het een glibberig gedoetje zijn geworden! Om de Tweeling te beklimmen (alles in het nette natuurlijk), moet je eerst over een rotserig en stenig pad naar het plateau met de waterval. Daarna is het steil naar de top. De tocht staat aangegeven met moeilijkheidsniveau zwart zagen we achteraf. Er zijn ook makkelijkere zusters. Just like in real life! 

Via een typische city-doorgangs-camping in Bodø zijn we doorgereist naar de Lofoten. Alweer de vierde keer voor ons op de Lofoten en toch zie en ontdek je iedere keer weer nieuwe plekjes. Denk dat als we daar een jaar zouden zijn, dat er nog steeds massa's mooie nieuwe plekken en hikes te ontdekken zijn. Skagen camping is voor ons de go-to campsite. Heel vriendelijke en behulpzame staf, ligt heel mooi aan het strand en met bergen in de 'achtertuin' en je kunt er je eigen plek uitkiezen. Ondanks dat het regende, hebben we een mooie hike gemaakt bij Fredvang, heerlijk broodje zalm gegeten bij Anitas sjømat en massa's mooie plekjes (her)ontdekt. 

Als je over land van de Lofoten weer naar het 'vasteland' gaat, kan je rechts afslaan naar Narvik of linksaf richting Alta. Op naar wonderful Tromsø it was! Onderweg hebben we overnacht in het Lapphaugen Turiststasjon. Wat mij betreft weer een absolute aanrader. Omdat het toen wel erg regende en we al laat waren, hebben we in een hutje overnacht. Prima, mooi onderhouden hutje met keurige toiletvoorzieningen op een redelijke afstand. En de volgende ochtend wakker worden in een wereld waar de zon voorzichtig van achter de wolken tevoorschijn kwam, was een heerlijke verrassing. 

En toen Tromsø. Wat een magnifieke heerlijke ongelofelijk toffe stad!!! In de stralende zon kwamen we aan en er was meteen die avond feest in de stad want het nieuwste schip van Viking Cruises werd gedoopt! Het heerlijke van deze stad is dat het een échte stad is met alle voorzieningen die je je maar wensen kunt, gave musea, gezellige terrasjes aan de haven, een mooie moderne en grote bibliotheek en een landmark kathedraal to name but a few. En vlakbij de stad kan je zo de stadsberg oplopen! En nog massa's andere hikes, maar wij zijn Fløya opgelopen en werden beloond met een geweldig uitzicht op de stad. 

Na Tromsø via Narvik (niks te doen op een regenachtige zondag!) weer naar Brønnøysund gereden. Dit keer voor een langer verblijf, op de camping aan de voet van de berg met het gat. Even een paar dagen relatieve rust op een mooie camping. Behalve dat we zelf de berg op geweest zijn (en rond en nog een keer op en nog een keer rond), hebben we ons ook kostelijk vermaakt met het aanschouwen van alle passagiers van de Hurtigruten die op excursie naar de berg kwamen. In full-on arctische kledij kwamen ze vanaf de steiger de camping oplopen. Mutsen, dikke jassen en camera's op de buik terwijl wij genoten van het mooie zonnige weer in ons tshirtje. En dan moest het spul ook weer terug in de motorbootjes om naar het grote schip te gaan. Een spektakel! 

We zijn de Kystriksveien RV17 helemaal afgereden naar Steinkjer. Naar mijn smaak begint het echt mooie op deze weg pas vanaf Brønnøysund naar het noorden. Daarna is het redelijk vlak en je rijdt ook niet meer zo dicht langs de kust. 

Onze 'eigen' camping in Trondheim was vol. Er waren zoveel evenementen dit weekend in de buurt dat het al helemaal volgeboekt was. Dus toen kwamen we op een camping in de buurt uit: Vikhammer Camping. Oh my goodness, dat was eens maar nooit weer. Tja, dat kan je hebben als je het allemaal on-the-fly doet: een super suffe camping er tussen. Er waren geen fatsoenlijke tent plaatsen, we hebben uiteindelijk een plekje gevonden tussen de caravans en de campers. Het toiletgebouw was totaal ontoereikend voor het aantal gasten en er werd tot diep in de nacht over de tent gereden met te lawaaiige auto's. We zijn de volgende ochtend snel vertrokken! Even nog door 'ons' Trondheim gezwierd en toen op naar huis. 

Ik vind het heerlijke van zo weg zijn dat we met ons 3 in onze eigen vakantiebubbel leven. Geen gedoe maar er-op-uit. Ontdekken. Vieren. Genieten. Niet dat we thuis niet vieren, maar dat is toch anders. En dan is het gedoe dichterbij. Want guess what we in de stapel post vonden toen we terug kwamen?

Juist. Een brie van de Belastingdienst. Net als vorig jaar na de vakantie. Maar daar over in een volgend blog meer.


vrijdag 9 juni 2017

Good to go!

Oncologie, MRI, datortomografie. Van alles wat op -i eindigt, krijg ik een beetje een queasy gevoel. Geprik in mijn arm, geprik in mijn buik, nog meer geprik in mijn arm, oh ging niet, dan maar prikken in mijn andere arm en een uur stil liggen in een buis zo smal als een regenpijp. Sinds mijn operatie in Umeå, was dit mijn 3e driemaandelijkse avontuur, maar in al dit gedoe ben ik (nog steeds?) niet goed.

Gelukkig wordt het avontuur in het ziekenhuis altijd leuk afgesloten met een bezoek aan mijn all time favourite arts, rugchirurg Michel. Samen met een heel team aan wonderdokters heeft Michel destijds in Umeå een heldendaad verricht en 95% van de tumor weggehaald.

Het spannende is en blijft nu hoe het met die 5% is. De oncoloog had me 2 weken geleden al verzekerd dat het goed gaat. Goed met mijn bloed, goed met de 5%. Of liever slecht met de 5%, want die was niet gegroeid sinds de vorige keer. En daarom gaat het dus goed met mij. Onder andere.

Vanmorgen had ik mijn afspraak met Michel. Rugchirurgie zit ver weg van al het andere in het ziekenhuis in Östersund. Ver weg van alles wat maar prikken kan. En het ruikt er ook niet zo ziekenhuizerig. Michel begroette me weer heel stralend en we hebben samen naar de MRI beelden gekeken. Zelfs zijn baard wapperde vrolijk mee toen hij me het positieve nieuws gaf dat mijn skelet er prima uitziet. En dat het zelfs lijkt alsof de 5% misschien wel 4,75% is geworden! Ik kon bijna wel huilen van blijdschap!

Waar de oncoloog (welke dan ook) me altijd het gevoel geeft dat ik ziek ben - wat op zich ook zo is want de kanker is niet weg - geeft Michel me altijd het gevoel dat we nog iets kleins weg moeten werken, maar dat het goed is. Dat dit nog even een dingetje is, maar that we can do this. I guess dat ik het de oncoloog ook niet kwalijk kan nemen. Dat wat er nog zit, is natuurlijk hun ding. Daar zijn ze oncoloog voor om daar iets mee te doen. En het lijkt wel of oncologen zo in hun dingetje zitten, dat ze vergeten dat er een mens achter de lab uitslagen zit.

Michel is van de botten, van het skelet en van alles wat eventueel een bedreiging daarvoor zou kunnen zijn. En nog een groot verschil: Michel is ook van de communicatie, van de patiënt achter de MRI beelden en het vuistdikke patiëntdossier. Michel die snapt ook dat ik het nu het lastigst vind in mijn hoofd. Mijn lijf wordt elke dag sterker en ik kan en doe en wil steeds meer. Maar mijn hoofd heeft het er soms moeilijk mee dat ik niet kankervrij ben. Dat ik niet kan zeggen dat de kanker weg is. Want dat is ie niet. Er zit nog maar een klein ietsiepietsie beetje, maar toch.

Het is goed dat ik Michel altijd als laatste zie in mijn driemaandelijkse ziekenhuisgedoe. Dankzij hem ga ik altijd met een (nog) positiever gevoel over mijn lijf en leden de toekomst in.

I'm good to go, for at least another 3 months. En dan? Dat zien we dan wel weer. Nu ga ik vieren! En bijna inpakken, op naar de vakantie!