donderdag 7 juni 2018

Hoeveel levens zullen we leven?

“Voor elke taal die je spreekt, leef je een ander leven. Als je er maar één spreekt, leef je maar één keer.”

Een Tsjechisch spreekwoord dat me heel erg aanspreekt. Mijn gebrek aan wiskundig inzicht en natuurkundige talenten heb ik tot nu toe kunnen compenseren met het leren van verschillende talen. Ik spreek nog lang niet zoveel talen als ik wel zou willen, maar aangezien ze zeggen dat je nooit te jong bent om te leren, heb ik nog massa's moois voor me! 

Mik spreekt inmiddels 3 talen vloeiend: Zweeds, Engels en Nederlands. Zweeds heeft Mik in no-time opgepikt sinds we bijna 4 jaar geleden hierheen verhuisd zijn. Engels via alle Youtube filmpjes en het spelen van Overwatch en Minecraft en Nederlands omdat we het hier thuis goed bijhouden. 

Ik heb in de afgelopen jaren geregeld de vraag gekregen van zowel Nederlandse als Zweedse vrienden en bekenden hoe we dat nou doen met de taal. Spreken we thuis Zweeds? Of Nederlands? En hoe kan Mik communiceren met zijn familie in Nederland en vooral met zijn allerbeste vriend Niels?

In Zweden heb je als kind de luxe mogelijkheid om 1 uur per week moedertaal onderwijs te krijgen. Gratis en voor niks. Marco werkt nog steeds als modersmålslärare en ik heb als modersmålslärare gewerkt. In iedere gemeente in Zweden is een eenheid die zich bezighoudt met het in kaart brengen van de anderstalige leerlingen en het erbij zoeken van een modersmålslärare. Vanuit Miks school hebben we in een van de eerste ontmoetingen al aangedragen gekregen dat we moedertaal onderwijs voor Mik aan konden vragen. 

Wij hebben ervoor gekozen om het niet via de gemeente te doen. Wij willen het zelf doen en zijn na inmiddels bijna 4 jaar ervaring nog steeds blij met de keuze die we destijds gemaakt hebben. In ieder geval elke vrijdagmiddag, maar vaak ook nog tussendoor, trainen we Nederlands met Mik. Van grammatica tot typisch Nederlandse uitdrukkingen. Van Nederlandse feestdagen (Sinterklaas!) tot spreekbeurten. Met alle informatie die her en der via internet beschikbaar is en vooral ook aanvoelen wat leuk en nodig is voor Mik hebben we er best een aardig Nederlands onderwijsprogram voor Mik van kunnen maken al zeg ik het zelf. 

We hebben als handig naslagwerk Het Basisschoolboek met daarin een samenvatting van alles wat op de basisschool in Nederland behandeld wordt. 

In het begin was het even zoeken. We wilden natuurlijk zo snel mogelijk goed Zweeds leren. Dus wat doe je dan, ga je thuis ook Zweeds spreken? Uiteindelijk zijn wij erop uit gekomen dat we Nederlands spreken wanneer we 'onder elkaar zijn'. En gewoon Zweeds wanneer we met Zweedse vrienden zijn. 

Het lijkt erop dat deze aanpak voor Mik goed werkt. Het gaat goed met zijn Zweeds als we de juf zo horen en met af en toe een Zwederlands woord erdoor gaat het ook heel goed met Miks Nederlands. 

Het belangrijkste vinden we om het vooral leuk en praktisch te houden. En met al het materiaal dat beschikbaar is online (en niet te vergeten via de onvolprezen aanvoerroute uit Aalsmeer!) vraagt Mik geregeld zelf: "pap is het alweer tijd voor de Nederlandse school?". 

vrijdag 1 juni 2018

UPDATED: Beetje jammer

UPDATE! Ik heb met de manager van de IcaMaxi gesproken.

Natuurlijk was ik ongeduldig en wilde ik meteen reactie op mijn mail die ik op vrijdagmiddag had gestuurd. Zo werkt het hier niet. Heb toch nog tot dinsdag rond lunchtijd gewacht en heb toen zelf gebeld. Niet boos, niet kwaad (hoewel ik me dat wel voel als ik denk hoe het gegaan is afgelopen vrijdag) maar uit op informatie.

De manager klonk aan de telefoon precies zoals hij in zijn eerste mail aan Mik ook klonk. Vriendelijk en to-the-point. Hij was net terug van een lang weekend weg vertelde hij. Ik heb hem verteld over de Miks prao ervaring en dat ik hem vooral wilde informeren zodat hij kan zorgen dat dit niet nog een keer kan gebeuren bij andere kinderen die daar stage komen lopen.

Hij klonk geschrokken. Natuurlijk hebben ze een programma liggen voor mensen die stage komen lopen en natuurlijk had dit nooit zo mogen gebeuren. Of ik alsjeblieft zijn excuses aan Mik wilde aanbieden. Hij was blij dat ik hem over de situatie informeerde en zou het direct met de betrokkenen opnemen.

Natuurlijk was ik graag een vlieg op de muur geweest als ie de ongeïnteresseerde tina op haar gedrag had aangesproken. Pff.. ik zou het ook graag zelf gedaan hebben.

Maar dit voelt ook okej zo. Ook voor Mik.

Vandaag liepen we bij de Coop om de wekelijkse boodschappen te doen en Mik heeft de hele winkel doorgezocht naar producten die hij bij de IcaMaxi had bijgevuld. Van Ajax tot kauwgom, van melkchocola tot haarversteviger.

"En nu mag er wel weer sneeuw komen van mij mam, nu wil ik weer langlaufen." 

--------------------------------------------

Vandaag was het dan eindelijk zover! Mik verheugde zich de hele week al op zijn eerste echte 'werkdag'. Gisteravond is met veel zorg zijn outfit uitgezocht en heeft Mik geprobeerd representatief uit te spreken. Reprasitawat mam?

Met zijn lunchpakket in zijn rugzak en in een representatieve outfit wandelde Mik vanmorgen om iets voor 9 de IcaMaxi binnen. Er was afgesproken dat Mik zich zou melden bij de klantenservice balie bij de ingang: daar moest Mik dan even zeggen wie hij was en dat hij vandaag een dag stage kwam lopen en dan zou het personeel daar Miks begeleider voor de dag bellen.

Mik wilde het helemaal zelf regelen. Niks wij mee naar binnen, Mik kon heus wel zelf naarde balie vond ie. Het was per slot zijn praodag. En zo is het. Marco is natuurlijk wel op een afstandje (ongezien....) blijven wachten om te zien of ze inderdaad direct Mik op zouden vangen. En dat gebeurde. Alleen niet hoe het van te voren bedacht was. De begeleider wiens naam we door hadden gekregen was er niet vandaag. En uit de verhalen te horen lijkt het alsof ze vanmorgen nog even snel een plan B moesten bedenken.

Een weinig mededeelzaam jong grietje heeft Mik meegenomen op haar vakkenvulavontuur. Mik heeft vanmorgen snoep en schoonmaakmiddelen bijgevuld. En toen was het schijnbaar tijd voor pauze. De begeleiderdame verdween gewoon 1 uur en 15 minuten! Gelukkig had ik de mogelijkheid om in mijn lunchpauze naar de Ica Maxi te gaan. En dat was precies toen Mik de onverklaarde lange pauze had.

Een stoere bink, in het Ica uniform kwam naar me toe. Heb de bijgevulde vakken bewonderd en nog even staan kletsen. Maar ja, als je niet weet hoe lang je pauze is, wat doe je dan? Mik ging na onze korte tref weer snel terug naar de omkleedruimte want wie weet was mina daar nu. Nope.... 1 uur later was ze terug. Vind ik bizar. Je kunt een 10-jarige waar je als begeleider de verantwoordelijkheid voor hebt toch niet zomaar ruim een uur aan zijn lot over laten?

Ik heb net de chef waarmee Mik de afspraken gemaakt had gemaild. Ik heb hem bedankt voor de kans die Mik vandaag bij hen gekregen heeft. En dat hetzeker heel leerrijk was maar dat ik het helemaal niet okej vindt dat een begeleider zomaar er vandoor gaat.

In dat uur dat Mik wachtte hebben we alsmaar geappt en Marco is er uiteindelijk heen gereden. Als mina er dan niet was dan zou Mik zich omkleden en lekker mee naar huis gaan. Maar toen kwam ze dus opdagen en heeft Mik nog zo'n 1,5 uur vakken gevuld.

Niks geen afsluiting aan het eind van Miks dag. Troela had gezegd "ja nu kan je gaan".

Tja. Wij zouden het anders aangepakt hebben. Niet alleen omdat het Mik is, maar als iemand stage komt lopen bij je, dan wil je toch dat het een positieve ervaring is?

Mik vond het een lange dag. Leuk om zoveel vakken te mogen vullen en netjes te mogen maken. En het opruimen van het karton en het plastic was ook cool want dan moet je het karton in een machine stoppen en op een knop drukken. Dus zijn gewenste kijkje achterde schermen heeft Mik gekregen.

En Mik weet nu dat hij nooit bij de Ica Maxi wil werken!

woensdag 9 mei 2018

UPDATED: Weer iets nieuws!

UPDATE! De kogel is door de kerk: Mik heeft een prao plek.

Ongeduldig als ik ben, heb ik op dinsdag de hondenopvang gebeld. We moesten per slot van rekening snel laten weten op school waar Mik zijn prao zou gaan doen, dus ik vond dat we geen tijd hadden om te wachten tot ze een keer gingen antwoorden. De meneer van de hondenopvang had denk ik zijn dag niet, want ik werd bits afgebekt met dat ze niemand aannemen voor 1 dag en zeker niet als ze onder de 18 zijn. Okej, dan weten we dat in ieder geval.

Inmiddels hadden Mik en ik ook nog een mail gestuurd naar het dierenziekenhuis hier in de stad. De chef had vrijwel direct een heel aardige mail terug gestuurd waarin ze uitlegde dat ze jammer genoeg geen plek kon bieden omdat je ook daar 18 jaar of ouder moet zijn. Het wordt namelijk geclassificeerd als een 'risico arbeidsplaats' en dan moet je onder andere in verband met de verzekering 18 jaar of ouder zijn.

Tja. En toen....
Mik had ook een mail naar het Frösö Park hotel gestuurd, dus daar heb ik op dinsdag ook naar toe gebeld. De directrice was super aardig aan de telefoon en vond het heel leuk dat Mik bij hen had aangeklopt, maar ja... als je 10 bent is het niet zo dat ze je op de stagedag zelf om een boodschap kunnen sturen. Het is dan wel raadzaam om de hele dag een begeleider mee te sturen en daar hadden ze jammer genoeg geen mankracht voor. Maar Mik was vooral heel erg welkom vanaf een jaar of 16, 17. Prima. Houden we in ons achterhoofd.

En toen antwoordde de Maxi Ica. Heel enthousiast mailtje dat Camilla Mik op 1 juni om 9 uur verwacht en dat ze er een leuke dag van gaan maken waarin Mik goed kennis kan maken met hoe het er in de winkel aan toe gaat.

Vanmiddag ontvingen we toen ook nog antwoord van de bieb in Östersund! Daar hadden we maandag nog een mail naar toe gestuurd. Hoe meer ja's hoe beter. Maar ja, toch ook wel weer sneu om nee te moeten zeggen tegen ze, want ook zij hadden een heel aardig mailtje terug gestuurd.

Mik mocht kiezen en het is de Maxi Ica geworden. Denk dat de proefies bij de delicatesse afdeling er wel wat mee te maken hebben. Heb er alle vertrouwen in dat het een hele leuke dag gaat worden.

Zolang Mik het ruitbloesje van de Maxi Ica maar niet aan hoeft. "Mam, hoe hebben ze dat nou toch kunnen verzinnen dat je zo'n bloesje aan moet op je werk...".

We gaan het meemaken! Dank voor al het duimen!!

--------------------------------------

Vandaag kwam Mik thuis met 'de Prao lap'. Say what? Juist ja, de Prao lap.

Een brief van juf over vrijdag 1 juni. Het is de bedoeling dat Mik (en alle andre leerlingen in jaar 4 en 5) die dag praktische werkervaring op gaan doen bij een werkgever hier in de buurt. Prao staat voor praktisk arbetslivs orientering. Het gaat om 1 dag en de leerlingen krijgen een rapport mee dat ze moeten invullen: wat is je werktijd, met wie heb je samengewerkt, wat waren je taken, hoe vond je het. Allemaal van die logische vragen.

Mik ziet het helemaal zitten. Hij zag zich al als steward meevliegen met de lokale vlucht naar Stockholm, of bij een grote sportzaak in de buurt rondrennen (schoenen testen, mam). De suggesties van school waren niet echt aan Mik besteed: een dagje meelopen met de kinderopvang of Therese, de schoolchef, meehelpen in de keuken.

We zijn inmiddels op drie goeie alternatieven uitgekomen en Mik heeft zijn sollicitatiemail al gestuurd: Mik hoopt heel erg dat de hondenopvang in Östersund hem met open armen zal ontvangen. Daarnaast heeft Mik nog een mail gestuurd naar de Maxi Ica en nog een naar het Frösö Park hotel. Ja maar wat nou als ze allemaal ja zeggen mam? Dan heb je mooi wat om uit te kiezen!

Ik ben heel benieuwd naar de reacties van de respectievelijke plekken. Ik hoop heel erg dat ze in ieder geval reageren....

Duimen jullie mee dat Mik een super eerste prao plek zal krijgen?

dinsdag 1 mei 2018

3 x is scheepsrecht!

Nou ja, scheepsrecht hebben ze vorige week in het ziekenhuis niet geprikt. Wel drie keer. En het viel me dit keer alles mee!

Met alle medicijnen en bloedproeven weer up-to-date verwachten ze me 'pas' in juli weer terug in het ziekenhuis. Eigenlijk eerst in juni voor de onco en dan in juli voor de volgende ronde medicijnen. Toen ik opperde dat het veel handiger is om alles ergens in juli te combineren, zou de verpleegkundige haar best gaan doen om de onco te gaan overtuigen. Maar dat is pas in juli! Of ergens daaromtrent. Eerst nog hopen andere dingen, leuke dingen!

Vanmorgen op roadtrip naar Häggenås geweest met onze zomerbanden in de achterbak. Een hele leuke collega van mij woont daar op een mooie gård. In 1 van de vele bijgebouwen staat ook een brug (voor auto's) en volgens mijn collega kon haar man niet wachten om de brug te gebruiken dus of we alsjeblieft onze banden bij hun wilden wisselen. Tuurlijk wilden we dat! Behalve handig was het vooral ook heel gezellig.

De komende weken zijn beetje van die gebroken weken met vandaag vrij, volgende week is het alweer Hemelvaart en op 6 juni is het Zwedens nationale feestdag. En dan is het alweer bijna zomervakantie!

Zal denk ik niet echt als een verrassing komen dat we dit jaar (alweer ja) naar Noorwegen gaan. De lekke tent van vorig jaar is inmiddels naar de recycle centrale en een spiksplinternieuwe en vooral ook waterdichte tent ligt klaar om gebruikt te worden. Het was het moeilijkst om te beslissen of we linksaf gaan als we Noorwegen in rijden of rechtsaf. Rechtsaf is mooi, heeeeeel mooi. Op naar de Lofoten en beyond. Linksaf is ook mooi. Jotunheimen, Sognefjord, gletsjers.

Oh ja en tussendoor ook nog even werken. En in de weekenden de fjäll in, de bergen op. Dit weekend hebben we onze eerste berghike al gedaan in Bydalen.

There's no reason to look back when you have sooooo much to look forward to!